Careyn maakt gebruik van cookies om onze content beter op uw voorkeuren af te kunnen stemmen.

Akkoord Lees meer
 

Nederlands Film Festival op locatie: een bewoner van Tuindorp Oost kijkt naar Progress versus Regress

 
NFF-Tuindorp-Oost.jpg

Bewoners herkennen zich in film over technische ontwikkelingen

Utrecht, 27 september 2017

"Ík ben niet oud, mijn lijf is oud." Woorden van een oudere dame in een rolstoel die veel bewoners van zorgcentrum Tuindorp-Oost in Utrecht uit het hart gegrepen lijken. Samen met de jongere bewoners van het complex, familieleden en medewerkers van het Nederlands Film Festival keken ze op zaterdag 23 september naar de film 'Progress versus Regress'.

Daarin vertellen ouderen over hun, vaak moeizame, omgang met de snelle technische ontwikkelingen van vandaag de dag. Wat goed te begrijpen is, als je ziet van 'hoe ver' ouderen zijn gekomen. Veel van de geïnterviewden hebben de opkomst van de stofzuiger, de wasmachine, de koelkast meegemaakt, zonder welke wij ons geen leven meer kunnen voorstellen.

Die technologie heeft de kwaliteit van hun leven enorm verhoogd. Want een pretje was het leven vroeger vaak zeker niet. "Als je ongesteld was, moest je je maandverband in een emmer achter in de tuin gooien. Dat stond daar dan een week en het stonk verschrikkelijk. Ik moest ervan kaken."

Badkamer

Dat huizen een badkamer kregen, betekende ook een enorme verbetering. "Wij waren met zeven kinderen en we gingen allemaal achter elkaar in de teil. De eerste had schoon water, maar als de laatste aan de beurt was, stond er een vettige schuimlaag op het water. We droogden ons ook allemaal af met dezelfde handdoek. Die ging daarna weer terug in de kast, want mijn moeder zei: 'jullie zijn nu toch schoon'?"

Dus tegen de vooruitgang (Progress) zijn de ouderen uit de film zeker niet; ze hebben er zelf de vruchten van geplukt. Maar veel van de huidige technologische ontwikkelingen zijn voor hen soms moeilijk te bevatten. Slechts een enkeling heeft een computer, de meesten hebben geen idee wat ze ermee zouden moeten. En maken al die nieuwigheden het leven nou altijd leuker of makkelijker? "Dan zit zo'n groepje jongelui in een kringetje. Ze zeggen niks maar zitten allemaal alleen maar op hun telefoon te kijken. Waar sláát dat nou op? Blijf dan gewoon thuis!"

Gehannes

Dan krijgen ze een selfiestick in de hand gedrukt? Wat is dat nou voor ding en wat kun je ermee? Minutenlang proberen ouderen te achterhalen waar het instrument voor dient. Het gehannes roept bij de kijkers een ongemakkelijk gevoel op: is dit illustratief voor de problemen die ouderen ervaren met nieuwe technieken of is het een vorm van aapjes kijken en worden mensen hier - misschien onbedoeld 0 belachelijk gemaakt? "Oh, is het om foto's van jezelf maken? Handig hoor. Maar wat een ouwe kop heb ik, hè?"

NFF-Tuindorp-Oost2.jpgMet het vertonen van een film in een zorgcentrum wil het Nederlands Film Festival (NFF) zich buiten de gebaande paden begeven: niet alleen films vertonen in bioscopen en filmhuizen, ook andere plekken in de stad lenen zich daar goed voor. Zorgcentrum Tuindorp-Oost is zo'n locatie, omdat daar jongeren en ouderen in harmonie samenwonen. Nu verzorgingshuizen geleidelijk sluiten is de grote leegloop op gang gekomen. En om te voorkomen dat er straks bijna alleen nog maar lege gangen zijn, heeft Careyn het zorgcentrum opengesteld voor jongerenhuisvesting.

Pizza

Het idee is dat die een oogje in het zeil houden en de ouderen bij hun leven betrekken en zo activeren. En dat gebeurt ook, blijkt tijdens het gesprek na de film uit de reacties van de zaal. "Gezellig om die jonge mensen om je heen te hebben", vindt een mevrouw. En een ander vult aan: "Ze koken voor ons of bakken pizza en ze nemen ons uit rijden in de rolstoel."

Toch blijkt intensief contact tussen beide bewonersgroepen niet voor de handliggend. Filmjournalist én - niet toevallig - bewoner van Tuindorp-Oost Hugo Emmerzael weet soms niet zo goed hoe ver hij kan gaan als hij zijn bovenbuurvrouw 's nachts om hulp hoort roepen. "Ze heeft veel energie, maar kan haar bed niet uit en ik heb geen sleutel van haar kamer. Ik wil wel helpen, maar weet niet hoe. Ik ben ook geen verpleegkundige. Dus bel ik maar de nachtzuster."

En dat is, aldus een van de medewerkers van Tuindorp-Oost, altijd de beste oplossing: "Bel ons als je je 's nachts wat hoort en je ongerust maakt."

Grunberg

NFF-Tuindorp-Oost-AG.jpgEregast schrijver Arnon Grunberg vertelt dat zijn eigen moeder per se niet naar een verpleeghuis wilde toen ze ziek werd en dat hij daarom thuisverpleging voor haar regelde. "Dat werkte heel goed. Later ben ik ook bij haar gaan wonen."

Dat kan uiteraard niet iedereen zich permitteren en daarom zullen altijd mensen aangewezen blijven op een verpleeghuis. Volgens Grunberg kan het personeelsgebrek in de zorg misschien worden opgelost door vluchtelingen in te zetten: een paar jaar werken in de zorg als ticket voor het Nederlanderschap. "Dat gebeurt in Amerika ook: als je daar een paar jaar in het leger dient, krijg je daarna automatisch de Amerikaanse nationaliteit."

Deel deze pagina:

Contact

Gerelateerde pagina's